Üstad Bediüzzaman Said Nursi'nin çok az sayıdaki fotoğraflarından birisi ve bu tarihi fotoğrafı çeken kahramanın hikayesi..
Bu tarihi fotoğrafı çeken genç insan, geçtiğimiz günlerde trafik kazasında rahmeti rahmana kavuşan Prof. Dr. İbrahim Canan idi.
Bediüzzaman Said Nursi'nin çok az sayıdaki fotoğraflarından birini 1959'da Ankara'da Beyrut Palas Otel'den çıkarken çeken İbrahim Canan hocamız, o yıllarda Lise öğrencisiydi.
İşte hocamızın kendi anlatımıyla 50 yıl önce çekilen fotoğrafın hikayesi...
"Lisede okurken amatör olarak fotoğrafçılık yapardım ben. Bir fotoğraf makinem vardı benim. Fotoğraf nasıl çekilir öğrenmiştim. Fotoğrafları tab ettirmeye gittiğimde fotoğrafçı bana; “güneşi arkana al, ışığa doğru çekme, ayarları şöyle yap böyle yap” diye öğretirdi. O zamanki makineler şimdikiler gibi otomatik değildi tabi. Elle ayarlamak lazım her şeyini.
Sene 1959. Üstad Ankara'da. Said ağabeye dedim ki: “Üstadın fotoğrafını çeksem olur mu?” “Olur” dedi. “Sonra Üstad darılmasın bize” dedim. “Yok, yok darılmaz” dedi. “Ama Üstad geldiği zaman arabaya kadar şemsiyenin altına alınıyor, fotoğraf çekilmesine müsaade edilmiyor” dedim. Said ağabey “Bediüzzaman fotoğrafçılara poz veriyor, hoşuna gidiyor, nefsanî oluyor gibi bir duygu vermemek için, herhalde onun için müsaade etmiyordur.
Aslında Üstad fotoğrafa karşı değildir. Biz de senin gibi zannediyorduk. Hatta Tarihçe-i Hayat ilk olarak 1956'da neşredildiği zaman fotoğraf koymamıştık. Üstad ‘Fotoğraf niye koymadınız' demiş. Ondan sonra koyduk .” Said ağabey bu şekilde cesaretlendirince ben Üstad gücenir, günahkâr olurum diye olan düşüncemi atmış oldum. Sonra Said ağabey “ben de sana yardımcı olurum” dedi.
Ondan sonra biz hazırlığımızı yaptık. Ben Beyrut Palas Otelinin önünde beklemeye başladım. Üstad üst katta kalıyordu. Orada lobi dedikleri hol gibi bir yer vardı. Hatta orada holün karşısında helâ vardı. Holü geçince helâya varılıyordu. Otel deyince şimdiler aklınıza gelmesin. Odasında helâ olan Lüks bir otel değildi. Ben sonra o lobide bekledim Üstadı. Bu anlattıklarım gece oluyor. Bir ara Üstadın helâya geçtiğini gördüm, ama orada fotoğrafını çekemedim.
Sabahleyin Üstad gidecek diye haber geldi bize. Ben Üstadın odasının kapısının önünde beklemeye başladım. Said ağabeyle de anlaştık. Üstad kapıdan çıktı. Çıkar çıkmaz şöyle etrafa bir baktı. Yanı başında solunda Tahsin Tola ağabey vardı. Arada bir kişi daha var, ben onun yanında üçüncü şahıs olarak varım. Üstad Tahsin Tola ağabeyi görür görmez elini uzattı, başını okşadı, omzunu sıvazladı. Üstadın oradaki şu konuşmasını çok iyi hatırlıyorum.
Ona, “sen Risale-i Nur'un basılmasına hizmet ettin, bundan sonra da hizmet edeceksin; Tevafuklu Kur'an basılacak bundan sonra; Onun tab'ı için 6666 lira para ayırdım” dedi. Biz bu para ayırma işini daha evvel de duymuştuk aslında, ama bu sefer Üstattan kulağımla bizzat duymuş oldum. O arada ben de Tahsin ağabeyin yanından şöyle başımı Üstad'a doğru uzattım, ama olmadı. Bize okşaması nasip olmadı uzakta kalmıştım.
Baktım Üstad hareket etmek üzere; ben hemen kalabalığı yarıp koştum çıktım. Makine yanımda tabi… Hemen mesafe, ışık ayarlarını yaptım. Bu hareketli olacak diye makinenin hareket ayarını da yaptım. Üstad merdivenden inerken kollarına girdiler ve inmeye başladılar. Said Özdemir ağabey beni görünce “Üstadım!” diye dikkati çekti. Üstad hemen başını kaldırıp baktı. Yoksa Üstadın yüzü, gözleri aşağıda olacaktı. Çünkü o anda başı öne eğikti. O anda deklanşöre bastım.
Resimde, Üstad'a dikkatli bakarsanız bunu anlarsınız. Said ağabeyin ağzından da tebessümünden de anlayabilirsiniz. Bir tane poz alabildim. Bana daha fazla niye çekmedin diyorlar. İkinciyi almak için makineyi tekrar kurup hazırlamak lazım. Üstad bir taraftan yürüdüğü için ikinci pozlara fırsat kalmadı. Fakat fotoğraf o kadar net çıktı ki; hâlbuki bulanık, karanlık bir gündü. Flaş falan da yoktu makinede. Neyse Üstad hiçbir şey demeden yürüdü gitti... Makinenin markası “Light” olacaktı galiba. Maalesef o fotoğrafın filmi evde vardı, şimdi bulamıyorum, kayboldu.
Fotoğrafta kimler var: Bediüzzaman Said Nursi; Said Özdemir; elinde sepet olan hizmetin minibüsünün şoförü Hulusi Ok; yanındaki astsubay Hasan Okur; Üstadın arkasındaki Mehmet Günay Tümer Kastamonulu, beraber kalmıştık, Prof. Oldu, trafik kazasında vefat etti; Ali Rıza Öztürk; arkada sadece başı görünen Abdülkadir Denizlioğlu, sivil polis, irtica masası şefi, aslında o, çok da menfi bir adam değildi ama bizi bir zaman sabaha kadar Emniyet Müdürlüğünde bekletmişti; onun yanında başı öne eğik olan ….”
Üstadla birlikte bulunanlardan ve bu fotoğrafta göremediğimiz kişi ise, bu tarihi fotoğrafı çeken Prof. Dr. İbrahim Canan hacamızdı. Merhum hocamıza Allah'tan rahmet diliyoruz.
NurDergi
